Yanan gökyüzüne
geçen bir günün üzüntüsü,
kaybolan güneşin özlemi ile,
bakıyorum…
Doymadan geçen bir gün bu,
yaşadıkça göreceğimiz,
üzüleceğimiz anlardan.
Gözyaşlarımı,
içime akıtacağım, yine,
yanan gökyüzünün
içimdeki aksini söndürebilmek için.
Sönecek belki bu yangın,
içimi yakan, kavuran.
Yalnız kalacağım yine,
dün geceki gibi.
Korkuyorum sensizken,
karanlıklardan…
1969 Kumkapı İstanbul
Kayıt Tarihi : 22.11.2020 01:24:00





© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!