Yalanmış Meğer Şiiri - Rasimin Gönül Dili

"Doğru sandıklarım meğer hep yalanmış" haykırışı.
İnandığım tüm surlar yıkıldı birer birer.
Kutsal bildiğim dualar bile sahteymiş meğer.
Göğsüme bastığım o duru zambaklar zehirli.
Yıllarca bir hiç uğruna katlanmışım kahra.
Senin sadakat dediğin kapkara bir kumpas.

Nasıl da kanmışım o süzgün bakışlarına?
Gözlerinde gördüğüm ışık meğer yangınmış bana.
Verdiğin her teminat birer tuzakmış meğer.
Kendi ellerimle beslemişim içimdeki o yılanı.
Cefa çeken bu beden şimdi aydınlandı.
Yalanların üstüne kuruluymuş o süslü tahtın.

Masken düştü nihayet, göründü o kof çehren.
Bunca emeğin karşılığı bu kalleşlik miydi?
Saflığımla alay eden o pişkince tebessümün,
Bütün iyi niyetimi kırıntı gibi çiğnedi geçti.
Artık hiçbir kelimene sığınacak halim yok.
Hakikat yüzüme tokat gibi çarptı bugün.

Bütün doğrularımı ateşe verdim bu akşam.
Sayfalar dolusu masalın sonuna geldi vakit.
Seni koyduğum o yüksek mahfil boşaldı.
Kendi yalanlarında boğulacaksın bundan böyle sen.
Ben ise bu enkazın içinden doğacağım.
Yalan dünya kahrını alıp çekilsin yolumdan.

Sitemim sanadır ey sahte cennetin mimarı!
Doğru sandığım ne varsa hepsi illüzyonmuş.
Gözümdeki o kör perde tamamen yırtıldı artık.
Sana harcanan cefaya tek damla gözyaşı dökmem.
Öğrendim acıyla da olsa bu katı gerçeği:
Senin hakikatin bile en büyük yalanmış.

Ey benim sahte baharları müjdeleyen yalan iklimim!
Gözlerinin içine bakarken kaybettiğim o saf çocukluğumu,
Şimdi hangi masalın yalan sayfalarında arayayım söyle?
Seni adadığım o en yüksek, o lekesiz makamdan,
Kendi ellerinle ittin beni bu karanlık kör kuyuya.
Aşka dair ne söylediysen hepsi uydurma birer senaryoydu.

Artık sesin gelse de hürmet etmem o süslü vaatlerine.
Sana kandığım Her günün vebalini sırtımda taşıyorum.
Yalanlarınla kirlettiğin o hatıralar çürüsün durduğu yerde;
Ben bu cefakâr yürekle yeniden tutunurum hayata.
Sen ise o hileli zevklerinin ortasında tek başına,
Gerçek bir aşka hasret kalarak yaşlanacaksın.