Yalan Şiiri - Halil Kumcu

Sonuçta tek gerçek ölüm,
Tabuttan başkası yalan.
Kalubelada görmüştüm,
Pula kul olduğum yalan.

Külümü ateşle yakın,
Bir gönül dolusu yarın,
İsmin cihanda durağım,
Yüreğim dediğin yalan.

Alın yazısı kor imiş,
Yakar beni terk ediliş.
Bu bir boşlukta küfleniş,
Dilindeki laf, söz yalan.

Hep bir şeylerle avutur,
Kanar yaram, içim vurur.
Solunda ateşte durur,
Döktüğün yaş bile yalan.

Boğaza dizildi cismin,
Geldi, oturdu bildiğin.
Muhabbet kuşu söylesin,
Aynada gördüğün yalan.

Üstü kapalı bir çukur,
Bak da ibret al, buyrulur.
Yere düşen yaprak kurur,
Senden arta kalan yalan.

Kısa bir hayat türküsü,
Upuzun acılar göğsü,
Elli üç yılın öyküsü,
Vallahi billahi yalan.

Halilî der, dünya hicran,
Geriye dönülmez aşktan.
Ne sevda ne de dost kalan,
Hepsi gizli birer yalan.

📍Şair Notu: Hayat bazen böyle gelir, ellerimizden kayan bir su gibi. Söylenen sözler, verilen sözler, hepsi birer yalanla örülü. Ama unutmamak gerek, gerçek yalnızca bir tane: ölüm. Geri kalan her şey, bir oyundan, bir yanılsamadan ibaret… Bu şiirde yansıttığım, gönlümde biriken o acı ve boşluk. Belki siz de hissettiniz; bu yalanlar içinde bir parça doğruluk arar gibi. Dünya hicran dolu, aşk, dostluk… çoğu sadece anlık bir yansıma. Ama yine de yaşamak lazım, bir gün mutlaka susacak bu yalanlar.

Şiirden geriye kalan satırlar:

•Yalnızlık, gerçeğin en acı tadıdır; yalan ise en tatlı aldanış.
•Diken üstünde yürür insan; sevgiyle yalan arasındaki ince çizgide.

24 Nisan 2013 / Saat: 11:43 / Pazartesi / Bartın