Yakup Icik Şiirleri - Şair Yakup Icik

Satirik bir ruh haliyle başlarken yazmaya
Acıtıyor elim olaylar aklıma geldikçe içimi
Ruhum bir bukelamun gibi yanar - döner!
Drama dönüyor satır aralarında hüzünler
Kimi nakaratlar aynı gibi çağrışım yapsa da
İçeriğini bana sorun; günüm gün değil

Ayrılıgın bir hicran, ızdırabı yakmakta ağır ağır
Dünyada duymayan kalmadı, bir tek sen sağır
Günümü zehir eden düşünceler içimi kemirir
Vicdana erip birgün bana dönmeni beklerim
Görüp,te duymayışın amansız bir çile sevgilim.

Senden kalan bir acı, gülerim buruk buruk
Güneş batımı ruhum kararıyor, ben bir hoş
Aklımı yitirdim sevgili, senden kalan aşkla
Hiç bir hatıran kalmadı, hayalinden başka
Hergün hiç gitmiyor yokluğun, hep yanımda.

içimde işlediğim tek cinayet
'seni terk etmek'
kolay değil bunu yapmak
'seni çok seviyorken'
zorladın bana bunu,
hissiz ve duygusuz davranarak

Coşkun bir arzu günden güne çoğalır
Benliğim şu ruhum, peşine takılır kalır
Baktığım her yer bağ, bahçe ve şelale
Doluyor içime hazdan sınırsız sevinç.

Çoğalır umutlar, zümrüt, yakut renkler

Derdi mi var bilinmez ki, güzel bir kadın masada, içer yalnız
Kumral saçları darmadağınık, bakar gözleri bir noktaya dikili
Belki de bu med-cezir hali vefasız bir sevdiğindendir kimbilir
Ya da benim gibi aşkından eriyip, sonra terk - edilenden midir?

O bakışlar çok uzaklara dalar sanki turnalar gibi süzülür, gelmez

Zamane çağında ırğalanmayan ironi çığlıklarının,
Safsatalarını kaale alan yok gibi çok.

Bireylerin kendilerini bir şey sandığı toplumlarda,
Hiç bir şey olmadığının farkındalığı,
Su yüzeyinde yüzen saman gibi olsa da,

Gerildi göz - bebeklerinin mahı, gözlerime
Hükmettin şu kalbime, ruhum kul, amade
Varlıgın yanımda olmasa da yetiyor yokluğun
Hayallerimden çıkmayan ızdırap, bir işkence.

Sandım ki saadet denen pınarın yanında durdum

Bir tek boyuna vuruldum yalnız gözlerine degil
Sarstın o yürüyüşünle can evinim can yerlerini
Attın uluorta gözlerinden aşkın zehrini zerkedip
Panzehiri bulunmaz, seni böyle seven gönüllere
Hiç yarası kapanmaz, akar irin, durmaz ki leyla.

Leyla aşkı nice fırtınaların adı oldu, yandı gönüller çıra gibi,
Bitmek bilmeyen bir haz oldu, günler leylasız ömürle doldu
Masum bir aşktı, nice seven sevilen göze geldi bir hoş oldu
Düşmedi "Leyla" adı dillerden, hiç gitmedi kaldı hatıralarda
Büyüdükçe büyüdü gözlerde, yürekten sevilenler tek leylaydı.