Yahya Bozkuş Şiirleri - Şair Yahya Bozkuş

Sen değilmiydin ardın sıra baktıran
Mor pencerelerden dar sokaklardan
Giderken usuldan için için acı çekerken
Sen değilmiydin ardın sıra baktıran...

Tenha balkonlarda tüller ardında

Onu gördüğüm akşam
Saçları altın seli gibi
Dökülmüştü omuzlarına
Pembe kadife şal omzundan kaymış
İki iri şey görünüyordu gözlerime.
Kalbim firladı sandım

Sihirli bir hava içinde kaldım
Yaz kış aklımı başımdan aldın
Zararı kâr sandım çok aldandım
Ben böyle değildim aşkdan öncesi...

Yavaş yavaş sağlığıma alıştım

Aslında sen ölmedin
O yer bana mabet oldu
Adını bir çocuğa vereyim dedim
Almadı o çocuk adını...

Ya!..kaderi benzerse kaderime dedi.

kanadım kırık, kollarımı açamam
göz açtırmaz avcı ondan kaçamam.
iki kuzum var asla geçemem
zalim avcı ok yağlamış ardımda.

bir diz bulamadım başımı koyacak

Halin acı verdi inan ki, bana
Darılma sevgilim bana boşuna
Kattılar zehiri yavan aşıma
Neşeler nafile ayrıldı yollar...

Hani nerde göz yaşını silenler?

ayrılırken sen sormuştun ya!..
ağlıyormusun?demiştin,
yok canım neden ağlıyımki;
aslında ben, ben değildim ağlayan
içimde birisi vardı sanki
oyudu ağlayan.

Ben bu sevdaların acemisiyim
Bana biraz aşkdan, sevdadan desen
İçimizi döksek dertler paylaşsak
Bildiğn sözleri bana anlatsan...

Biraz ayrılıkdan biraz ölümden

Düzgün insan aramaktan yoruldum
Kalleşi çok, can evimden vuruldum
Hırçın dalgaydım bir sahilde duruldum
Olur olmaz, insan gördüm darıldım...

Hak gözettim hakça terazi tuttum

Daha dün gibi ayrılığımız.
Gözlerinde bizim mutluluğumuz
Ve hala ıslaksa kipriklerimiz,
Bekle bir tanem bekle geliyorum..

Bırakıp bütün güzellikleri