Yağmurdan Sonra Mavilik

İçimde birikmiş bir duygu
Derinlerde
Keskin, soğuk ve saydam…

Karanlığın en derininde
Gözlerim ıslandığında
ince bir yarık açıldı…

Buzdan dağlar örmüşüm önüme.
Kendiliğinden,
Eriyince yeşerdi bahçem,
Yedikuyular’dan gelen kar suyu gibi.

Belli ki,
Artık direnç değil
Sadece
Gömülmüş hüzündü konuşan.

Ertelenmiş bir ninniydi bu,
Kendi çocukluğuma…

Dönüş zamanıydı evime.
Kabul, sadece misafirler için değildi bu kez.

Bir damla gözyaşıydı;
Fırtınadan donmuş kalbimi
Şefkatle içeri alan.

Okyanusa set çekmek gibiydi benimkisi,
bir avuç kumla.

Ağlıyorum bir gece yarısı, ansızın.
İzin veriyorum
Bir yenilgi değil bu
Biliyorum.

Gök usulca içime doğru eğiliyor sanki.

Öncesi,
Havayı yoran kuru bir sesti bazen,
Yağmursuz bir gök gürültüsü gibi.

Öfkem vardı içimde.
Sıkılı bir yumruk gibi yaşadım.
Ama haklılık hafifletmedi göğsümü.

Dik durdum yıllarca
Yeşermedi filizler
Bir gözyaşıydı belki,
toprağın sessizce beklediği.

Yıllarca tuttum bulutları içimde,
göğsüm taşmasın diye.

Sonra bir sağanak geldi.
Su aktı.
Acı taşındı.

Bir nefes geldi,
yeniden başlamak için.