Yağmurlu bir
Sonbahar gecesiydi,
Gidişin…
“Elveda” bile demeden, gittin!
Bilsen, seni ne çok sevmiştim.
Sen gittin,
Bulutlarla ağladım.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Diliyorum ki dostum, hayalin gerçek olur,
Bir gün ansızın gelir, beklediğin o yağmur.
Bağrın açıp göklere, ıslanırsın doyarak,
Biter tüm hasretliğin, bulursun sonsuz huzur.
İzzet KOCADAĞ
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta