Kıraç bedenimde bir yaban gülü gibi açmış ruhum
ırak iklimlerden serin yağmurlar beklemiş mahzun mahzun
özlem dolu yılları sayıp durmuş yorgun yorgun
umarsız sevilere vurulmuş yapayalnız suskun
çırpınışlar boşuna dünya ona o dünyaya yaban
mutluluk bir ezgi geçmiş anılardan kopartılan
gizemli sislere bürünmüş bıkmış usanmış yaralanmaktan
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta