Ya Rab Şiiri - Betül Sarıkaya

ya Rab
tuttuğum paslı demirden beni kurtar
ben anamın karnından üryan doğdum
ne et benim ne şu adî sefaletim
içerimdeki her şeyden dün akşam istifa ettim
dün yahut bugün ya başka bir zaman
zaç yağlarından seyrelirse başımda dumanlı kuşlar
gerersem ülkeler arası şu günah çarmıhına gövdemi
bana bir dirhem merhem dileneceğim
dün akşam dedim ya Rab
yazgım solgun vücutlar arasında
omuriliklerinde bir kadının, derdim tanrı kadın olaydı
ama değil, anladım
çocuk seslerine kaynayan zincir kokusunda belki
duman altı bir yerdedir dedim, eminim öyledir, biliyorum
görüyorum dedim
bana mı kalacak sandık
bana kalacak sandık ya Rab affına sığınırım

toprağa bir dava bırakmalı, derdi annem
annem ki öyle bir kadındı
beni üryan doğuran o kadın omuzlarıyla
âleme yetecek yüz tufan sarartırdı
annem ki, duyulsun, beni üryan doğuran kadındır
ben mi kendi elimde kaldım
yoksa tüm bunlar annemin suçu mu
bilemedim ya Rab
öyle bir acziyetti
öyle bir acziyet ki kendi kirpiklerini bile mi sökemez insan
ben tüm bunları dün akşam kirpiklerim sayesinde anladım
dün akşam dedim ya Rab
bana kalır sandım, affet

16 Ağustos 2026
Belçika