Whıskey Blues Şiiri - Necmi Dayan

Sabaha karşı mı bilmiyorum. Sabaha karşı bir kadının sarı dalgalı saçlarına açık denizlerden geldiği belli olan dalgalar ve rüzgarlar vuruyor.
Hem saçlarına hem de makyajı solmuş gözlerıne. Bana öyle geliyor belkide tezgahta duran tekila şışesinin dibindeki yarım dubleyi ve kurdu yutmanın zamanı gelmiş ama ikilem içindeyim alnımdaki küf bağlamış uyuşukla.

Sabaha karşı karşılıklı gülümsemelerimiz yorulmuş olmalılar ki tezgahın öteki ucunda
tek bir mavi ışığın ucuz parıltısı altında duran orta yaşlı barmen eminim acayip sövüyordur.
Haklı. Bu kadınla ya yıkılmamak için ortak olacağız ya da yıkılmak için ortaklığı bozacağız.

Tezgahtan avuçlarımı çekerken avuçlarımı gıdıklayan tuz kırıntıları hoşuma gitti taki geceden beri emdiğim dilimlenmiş limonlara yanaşana kadar...Nasıl olduysa kollarıma çarpıp
Yere kucağıma düştüler. Barmen kollarını aça aça bana doğru koştu. Sonra tam karşımda durdu sonra tezgahın altından temiz silecek bez çıkardı.tazgahla beni sonra üstümü sildi süpürdü ve lanet olası pislik şu kollarına sahip çıkamadın değil mi? Şu zıkkımı bitir
sonrada defol git dedi ö uzaktaki kadın. Barmen bana bakarak abi aldırma şarhoş işte deyince barmene alık alık bakmışlığım olabilir elbette.

Sağa sola çarpmadan kapıyı açtım. Geriye zar zor döndüm. İsminizi soracaktım ama söylemezsiniz değil mi? Barmene döndü. Duydun mu dile geldi adam...Kaldırıma basmana az kala Deniz Derya benim ismim ya senin ki? Zeytin...Durdu durdu üstüme gülerek kustu..