Vuslat-ı Mahşer Şiiri - Abdulkadir Çakmak

Vuslata çok uzak, ölüme yakın,
Azrail'le selam salsan da olur.
Vur hançeri öldür, acıma sakın!
Ruhumu bedenden alsan da olur.

Geceden sehere ulaştı duam,
Duadan sonraki amin ben olsam.
Yere yüzükoyun kapanıp kalsam,
Başı mağrur, bedbaht olsan da olur.

Aşkın girdabında dönünce ruhum,
Sürüne sürüne biterken yolum,
Hakk'tan gayrisinde yoktur umudum.
Benden sonra âhı bulsan da olur.

Dünya yalan, sevda yalan, sen yalan.
Hak ile eceldir tek gerçek olan.
Üstüme atılan kara topraktan
Etek dolusunca çalsan da olur.

Eyvaha düştüğün acı içinde,
Deli divaneye dönmüş biçimde,
Mezarım üstünde "neden, niçin"de
Saçını başını yolsan da olur.

Derde düçar olup cansız düşende,
Ben sefa sürerken sonsuz gülşende,
Sense gam içinde kendi köşende.
Elleri böğründe kalsan da olur.