Vuslat Eşiği Şiiri - Mehmet Osmanoğlu

yine bir şafak söktü, gün yükseldi üstüme
geceleri sağaltan gamzenle uyanmadım
bir inkisarla daha boyun büktü düşlerim
visâlinin rengine bugün de boyanmadım

baygın soluklarıma can umdum nefesinden
çölleşen topraklarım yağmur bekler sesinden
müjganından savrulan aşkın şeraresinden
deryalar tutuştu da, ben bir zerre yanmadım

lutfedip düş benim de bir kor gibi ruhuma
yansın hezeyanlarım süzülüp de ufkuna
şefkat bulutlarından çağlayan yağmuruna
tutuldum sırılsıklam, bir damla ıslanmadım

görmedim, her geceme yüz-i mâh’ın doğdu da
farketmedim, ışığın kalbime dokundu da
iklimin âb-ı hayat ırmağını sundu da
yüklenip kirlerimi suyunda yıkanmadım

gel gitlere tutuldum, sendelendim kimi dem
baş kaldırdı, gelmedi, bazen peşimden gölgem
netameli sulara yelken açtı da gövdem
yine kırdım dümeni, incisine kanmadım

gezindim herkes gibi ben de türlü şehirde
nefes de alıyordum bakınca zevahirde
sürüklenip durdum da çamur yüklü nehirde
sen içimde oldukça, duruldum, bulanmadım

sendin karanlıklarda ay'ca ışıtan beni
esrik hülyalarımda tülce kuşatan beni
nefes nefes üfleyip düşce yaşatan beni
her dem seni içtim de, hiçbir günâ kanmadım

mevsimler hazan oldu eylül nakışlı soldum
fırtına boran oldu toz dumanda kayboldum
âlem gülistân oldu bense mürg-i bâğ oldum
senden gayrı bir gülün yaprağına konmadım

nicedir yollarında vuslat beklemekteyim
umudumu her şafak vakti bilemekteyim
her kırık niyazımda seni dilemekteyim
eşiğinde durmaktan serzenip usanmadım.