Vuslat Dedikleri Şiiri - Şerife Gündoğdu

Rahmetin düştüğü şu mübarek dem,
Gözlere dolarken katre katre nem...
Ne ahval sor bana, ne de eyle gam,
Vuslat dedikleri, aşktan ibaret.

Ne benliğim kalsın ne de bir ahım,
Geceye dökülsün bütün günahım.
Doğacaksa doğsun artık sabahım,
Vuslat dedikleri, aşktan ibaret.

Gafil olma, fâni âlem bir rüya,
Dönüp durmaktadır şu köhne dünya.
Hakka aşık olan gider Mevlâ’ya,
Vuslat dedikleri, aşktan ibaret.

Sessizlik büründü bütün cihana,
Ruhum sığınıyor yüce Rahmana.
Gönül feryad eder hep Hakk’tan yana.
Vuslat dedikleri, aşktan ibaret.

Ne mülk ister gönlüm ne taht ile taç,
Şu fâni âlemde bir Hakk’a muhtaç.
Akan gözyaşlarım derdime ilaç,
Vuslat dedikleri, aşktan ibaret.

Her zerre durmadan Rabb’ini anar,
Aşkın ateşinde âşıklar yanar.
Gün gelir bu gönül nuruna kanar,
Vuslat dedikleri, aşktan ibaret.