Vur bre Dönsün Çark

Çıkmışım bir yola istemeden,

Ardımdan geleni beklemeden,

Önümdeki engelleri bilmeden,

Doğduğum yeri terk ederken.

Karnım aç, ceplerim boştu.

Büyüyene dek her şey hoştu.

İş başvurusunda titredi ellerim,

Belki son kez kalem tutuyordu ellerim.

Gece vardiyasında uyku ararken gözlerim,

Pişmanlığı iliklerime kadar hissettim.

Karnım biraz aç,

Ceplerim biraz boştu.

Paramın birisi benim, ikisi borçtu.

Sabahın aralığında ter kokusu,

Bir yudum çay, avuçta ısınan bir umut.

Vur bre, dönsün çark!

Eğilmedik, ayaktayız.

Hem de daha sekiz saat.

Belki daha fazla, patron buyurursa.

Aman düşmeyelim, ya kovdurursa.

Çok hırpalanırız daha böyle,

Memleketimin zenginleri aç uyursa.