Veysi Çiftçi Şiirleri - Şair Veysi Çiftçi

Gel!.. Hasretine sinmiş yokluğunu unuttur
Gözlerime görün de avut güzel hayallerimi
Bırak konuşsun kalbin, paylaşsın saklı tuttuğunu
Rüzgâra karış da uğra bana bir akşamüstü
Çağır karanlığı, aç tüm yıldızlarını göğün

Sessiz düşlere tutunarak tırmanmaya çalıştıkça göğe
Gerçekliğin bataklığına saplanmış ayaklarım kıpırdamaz
Gece seslenir bana yukarıdan adımı bağırarak
Kulak verip sarılırım atmaya kıyamadığım düşlere
Sabah olunca bozulur büyüsü daldığım hayallerin
Düşler gerçekliğin yalanı mı imkânsızı mümkün kılan?

Sanma ki masumsun, mağdurum demekle

Pişmanlığın gölgesi örtmez kötülüğünü

Şeytana lanet okur, adını nefretle anarsın

Benden çok uzaklara gitmek istersen

Dertlerin pek uğramadığı bir diyar

Acının henüz varmadığı bir liman

İki mum yaktım odamda
Titreyerek birbirlerinin karanlıklarını aydınlatsınlar diye...
Sen bana bakar, ben gözlerine dalar, mum gibi erirdim
Aslında o mumlardan biri sen, diğeri de bendim

Rüzgârı al avucuna bana getir
Gökyüzünü kucağına koy
Evreni sığdır gözlerine
Mutluluğu giy üstüne de
Oturalım güneşin gölgesine sessizce...

Başkaları için yaşamayı bırakıyorum!..

Özenle biriktirdiğim dertleri de saldım

Toparladıkça dağıttığım hayatlara uzak

Acaba kimin hayatını ödünç alıp yaşıyorum ben?

Başka bir diyarın bir köşesine yerleşseydim kazara

Hayatım da başka olurdu, hayatımdakiler de...

Köşe başındaki yaşlı ağacım ben

Hani o herkesin gördüğü, kimsesin fark etmediği

Yılların gizlediği iyiliğin ve kötülüğün belki de tek tanığı

Başkalarının karanlıklarına ortak olmayı bırak artık!..
Masumiyetle arandaki mesafe geri dönülemez olmasın!..
Yanlışa gelen her davet, bir yenisine götürür seni
Çoğunu göremezsin, kendi canın yanmadıkça
Aynalar kalbe sinmiş kirin tortusunu göstermez
Suya da yansımaz, ruhun taşıdığı günah yükü