Veysi Çiftçi Şiirleri - Şair Veysi Çiftçi

Nicedir kandıramıyor hayat beni, verdiği alışkanlıklarla
Ayağıma takılan çakıl taşlarına boyun eğemiyorum
Beni tüketen kalabalığa sırtımı döneli çok oldu
Kendimi çekiyorum ait olmadığım savaş meydanlarından
Sizin olsun, kendini kandırmanın ganimeti geçici zafer duygusu

İkimizin olduğu bir yalnızlığa sığdırdım aşkı
Ve sen ne kadar çok sevildiğinden habersizdin
Tek bakışının keder ya da mutluluk olduğunu bilmiyordun
Bir gün ansızın aşk sana büründü ve gözlerime göründü
O gün anladım, senden ayrı düşünülecek bir aşk yoktu artık!..

.......
Çoğunluğun yanlışına doğru diye tutunamıyorum bir türlü
Bu yüzden beni sevmeni de istemem kimse yokken
Beni herkese, her şeye rağmen sev, seveceksen
Bahçedeki tek ağaçsam bekleme gölgemde

Bugün olmaz, gelemem!.. Sen yarın sor bana
Rüzgâr savurdu anılarımı, dağıttı etrafa
Geri dönüp toplamam lazım geçtiğim yerlerden
Çağırırım gelmezler sesime, bir yabancılaştılar bana sorma!..
Doğrusu duyulacak ses de yok!.. Bir yerlerde düşürmüş olmalıyım

Yanlış bir zamana denk gelmek düştü payımıza
Daha doğmadan sırtlanmayı bekleyen yüklerimiz vardı
Son sahnesinde açtık gözlerimizi güzel şeylerin
Ondan sonra da ya yazılmadı güzel şeyler kadere
Ya da güzel şeyleri hakkedecek insanlar yoktu artık

Bir gece çık kapından gel
Cesaretinin, adını koyamadığı başlangıcı olsun bu
Gökyüzünün boyası silinmeden gel
Gölgeler saklandıkları yerlerden çıkmadan gel
Karanlık erimeden, şehirler uyanmadan gel

Gel!.. Hasretine sinmiş yokluğunu unuttur
Gözlerime görün de avut güzel hayallerimi
Bırak konuşsun kalbin, paylaşsın saklı tuttuğunu
Rüzgâra karış da uğra bana bir akşamüstü
Çağır karanlığı, aç tüm yıldızlarını göğün

Sessiz düşlere tutunarak tırmanmaya çalıştıkça göğe
Gerçekliğin bataklığına saplanmış ayaklarım kıpırdamaz
Gece seslenir bana yukarıdan adımı bağırarak
Kulak verip sarılırım atmaya kıyamadığım düşlere
Sabah olunca bozulur büyüsü daldığım hayallerin

İki mum yaktım odamda
Titreyerek birbirlerinin karanlıklarını aydınlatsınlar diye...
Sen bana bakar, ben gözlerine dalar, mum gibi erirdim
Aslında o mumlardan biri sen, diğeri de bendim

Rüzgârı al avucuna bana getir
Gökyüzünü kucağına koy
Evreni sığdır gözlerine
Mutluluğu giy üstüne de
Oturalım güneşin gölgesine sessizce...