Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

İçten Düşman olan kendini kahreder,
Ölsen bile nede gelir ne gider,
Yüzüne gülsede kendini belli eder,
Gerilerden Diş Bileyen Soysuzlar.

Asıl düşman her şeyi yüzüne vurur,

Bencilden Dost olmaz sever çıkara,
Herkes ile geçer maytap makara,
Fazla dil döktürme sen şu sakara,
Konuşmaktan aciz Gerzek Çeneler.

Şu kendini bilmeze kulakmı asam,

Geldim yalan dünya sende göz açtım,
Yedim,içtim aval aval dolaştım,
Aklım almaz aklım haline şaştım,
Yalanları söylemeye gerek yok.

Ağlarsa gökyüzü olur hareket,

Gerici Yobazlarla Uğraşmak Zordur




Cahil İnsanları İnsandan Görmem,

Geri Dön Bak Kimler Gitmiş Kim Kalmış


Ulaşılmaz Ana Babaya Amca Dedene,
Bu Dünyadan Her Gün Giden Gidene,
Elbet Bir Gün Ölüm Düşer Bu Bedene,

Gören Gözlerime Çekemen Perde




Müslümanım Derler Haramı Yerler

Usandım be dünya usandım senden,
Nedirki maksatın isteğin benden,
İyi dost bulamam belkide ondan,
Bu garip halimi gören olmadı.

Beni benden aldın saldın hayale,

Gören Varmı Ötesini

İnsan Ölür Toprak Olur,
O Tatlı Canını Azrail Alır,
Sevdiklerin Geride Kalır,
Gören Varmı Ötesini.

Her gördüğü şeyi hep bana diyen,
Kendini ak görüpte karalar giyen,
Hiç olurmu bile bile hak yiyen,
Görgüsüzler Hak Hukuktan Anlamaz.

Yakışmaz haksıza dergaha girmek,

Eskiden beridir değildir yeni,
Zalimlerin zorbaların her günü,
Doğruyu söylersen dışlarlar seni,
Görünen Gerçeğe Körmü Olmak Lazım.

İki yüzlülerde gerççekler geçmez,