Vesak Şiiri Şiiri - Şair Zeştaki

Kıta 1
Ol ruz-ı nurani Vesak ki Buda tecelli etti
Giryan kalpleri, biçare ruhları teselli etti
Açıldı en ıssız çöllerde dahi yüz bin nilüfer
Hepsi dönüp de kaldı tek bir yöne işaret eder
Serbeser parladılar nur-ı hikmetle yaprak yaprak
Bu nur ile can dostu kesildi ceylan ile aslan
O dostluktur ki kimse bitiremez, sürer her zaman
Bu dostluğun yüzü suyu hürmetined eyd-i Vesak

Kıta 2
Bir zamandı ki mezalim hoş, hüsn-ü ahlaksa ayıp
Halk sapmış yoldan, reayanın da hepten aklı kayıp
Nice şer ararsan, katliam, bozgunculuk hep mevcut
Anaların gözyaşı, sanarsın yağmurlu bir bulut
Heç ne kimse demezdi tek bir laf çün her akıl tutsak
Ol zamanda doğdu Buda, oydu çaresini bulan
Yaktı meşale-i adaleti kimseden korkmadan
Muhabbeti kıldı yakın, düşmanlığı kıldı ırak

Kıta 3
Daha bir başka cihan ârâ oldu yedi sitare
Şafağı gören buz gibi kalmadı şerden de zerre
Alimlerin fal sözleri yükseldi ta ki semaya
Vaktin serveri gözüktü hem görüre hem amaya
Sarsıldı zulmün tahtı ta en temelinden sallanarak
Yedi renkli yedi çiçek açıldı yedi taraftan
Bu heft çiçeğin ışığından korktu ehl-i zaliman
Fark ettiler yarında yakındı onlara son şafak

Kıta 4
Doğmuştu cahilliğin gecesine batmaz bir güneş
O güneşe doğruldu hem sefakar hem de çilekeş
Çün ol Sidarta'nın ışığı aleme yayılmakta
Gaflet uykusundaki ruhlar hikmetle ayılmakta
Abı hakikat hasreti ile açıldı nice dudak
"Namo Budiya" figanıyla inledi tüm Hindistan
Dağlar zelzele, sular dalgayla etti taraf beyan