Loş ışıklı sokak lambalarının bile aydınlatmadığı betonların arasında filizlenmiş kirli bi’ verbena hissiydi bu.
Ne olması gerektiği yerde, ne olması gerektiği gibi.
Yaslanacak tek duvarı kalmadığını bilmenin yüküydü omuzlarındaki.
Sorsan konuşurdu belki, de, kimse sormazdı.
Ağlamazdı, gözündeki yaş bile tiksinirdi ondan.
Göğe baksa yağmur yağar, suya baksa yangın çıkardı.
Kamyonlar kavun taşır ve ben
Boyuna onu düşünürdüm,
Kamyonlar kavun taşır ve ben
Boyuna onu düşünürdüm,
Niksar'da evimizdeyken
Küçük bir serçe kadar hürdüm.
Devamını Oku
Boyuna onu düşünürdüm,
Kamyonlar kavun taşır ve ben
Boyuna onu düşünürdüm,
Niksar'da evimizdeyken
Küçük bir serçe kadar hürdüm.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta