Venedik'te Bir Gece

Gondolda aşk başkadır,
gece Venedik kadar koyu...
Ay suya düşer,
şehir sessizleşir bir anda,
ben yine seni düşünürüm.

Suyun üzerinde kayan ışıklara bakarken
nedense gözlerin gelir aklıma.
Burada ne zaman bir yere dalsam
sanki karşıma sen çıkıyorsun.

Yanımda değilsin,
ama yokluğun da pek uzak sayılmaz.
İçimden sana bir şeyler söylüyorum,
sonra kendi kendime gülüyorum.
Bunu kimse bilmiyor,
belki sen bile...

Bir bakışın yetiyor bazen.
Ne diyeceğimi unutuyorum,
gondol ağır ağır ilerlerken
elimde tuttuğum o küçük bilet bile
birden anlamsız geliyor.
Sen yanımdayken
başka hiçbir şeye yetişmek istemiyorum.

Sen gülünce
nedense içim rahatlıyor.
Az önce kafamda dolaşan ne varsa
birer birer geride kalıyor.

Aşk dediğin belki de
böyle sessiz bir şey.
Elin elimde olsun,
arada göz göze gelelim,
gondolun tahtasına vuran suyu
birlikte dinleyelim.
Gerisi sonra...

Sen yaklaştığında
çevremde ne varsa dağılıyor.
Saat kaç,
yarın ne olacak,
nerede olduğum...
Hiçbiri aklıma gelmiyor.

O an
senin yanında olmak yetiyor.

Bazen konuşmadan da anlaşmak var.
Yan yana oturup susmak,
sessizlikten sıkılmamak...
Sen bir yere bakıyorsun,
ben seni izliyorum.
Bunu fark edince gülüyorsun,
ben de yakalanmış gibi
başımı çeviriyorum.
İkimiz de susuyoruz,
ama o sessizlik
nedense hiç ağır gelmiyor.

Sonra elin saçlarıma geliyor.
Bir nefes kadar yakınımdasın.
Elin saçlarıma değdiğinde
bir an duruyorum.
Ne söyleyeceğimi düşünüyorum,
sonra vazgeçiyorum.
Bazı cümleler
söylenmeden daha güzel kalıyor.

Sen biraz daha yaklaş bana.
Bu geceyi bölmeyelim.
Ay suyun üzerinde gezinsin,
sokaklar sessiz kalsın.
Kimse bizi merak etmesin.

Bu gece
ne geçmişi konuşmak istiyorum
ne de yarını.

Elin elimdeyken
Venedik başka görünüyor gözüme.
Suların sesi bile değişiyor sanki.

Sen yanımdayken
aynı yere bile
başka türlü bakıyorum.

Gondol kıyıya yaklaşırken
sen hâlâ bana bakıyorsun.
Ben o an Venedik'e değil,
gözlerinin içindeki o küçük gülümsemeye
takılıp kalıyorum.

Belki yarın
bu geceyi başka türlü hatırlarız.
Ama ben şunu biliyorum:
Sen yanımdayken
Venedik'i ilk kez gerçekten gördüm.

Bu geceden bana
sen kalacaksın.

Ne zaman seni düşünsem
içimde bir şey kıpırdıyor.
Gözlerini hatırlayınca
eski bir şarkı geliyor aklıma.

İnsan uzaktayken özlüyor,
yanındayken de
gecenin bitmesini istemiyor.

Gecenin sonunda
gondol kıyıya yanaşırken
sana biraz daha bakmak isterim.

Ay sudan çekilsin yavaşça,
ışıklar birer birer azalsın.
Venedik sabaha uyansın...

Sen kal yanımda.

Çünkü bazı geceler geçiyor,
şehirler de geride kalıyor.
Ama bazı yüzler
öyle kolay gitmiyor insandan.

Sen de onlardan birisin.

Ne zaman ay suya düşse,
ne zaman bir gondol
sessizce önümden geçse,
aklıma yine sen gel.

Belki aynı yerde olmayız.
Belki bu geceyi
bir daha yaşamayız.

Ama ben bu geceyi unutmam.

Kimse bilmeden,
kimseye anlatmadan...

Senin adını
bir kez daha geçiririm içimden.