Vefâkar Dost Şiiri - Mehmet Osmanoğlu

Sen de yalnızsın ben de yalnızım
akıp giden zaman içinde
hep aynı saatte buluşuyoruz seninle
ve aynı hiçliği paylaşıyoruz
esmer bakışlarını dikip üstüme
kimseye açmadığım sırlarımın şâhidi oluyorsun
bazen dizelere dökülürken duygular
bazen de yüreğimde örülürken

evet sen vefâlısın
her gün aynı saatte bekliyorsun beni
ellerinde bir buket siyah lâle
fakat
neden hep susuyorsun
yüzüme
neden öyle mahzun bakıyorsun
teselli edeceğine beni
neden inciler döküyorsun sen de yanaklarından

haykırmak istiyorsun sanki bazen
gün doğarken çıktığın meçhul yolculuğuna
beni de çağırıyorsun
kurtarmak ister gibi hayatın yükünden beni
haydi yapsana
haydi çağırsana
haydi alsana beni yanına

yine öyle donuk baktın yüzüme
ah! bir anlayabilsem dilinden
bir görsem yüreğini
esrarını bir çözebilsem
alıp da her gün en gizli sırlarımı
nereye götürüyorsun
kucağında salkım saçak onca yıldızla
nereye kayboluyorsun

evet anlıyorum
ve biliyorum gitmek zorundasın
yüreği efkârına dar gelen
benim gibi onca sırdaşın
kızıl ufukta yollarını gözlüyor
buruk tebessümünle sanki
“onların da hakkı var” diyor
ve yarın yine buluşmayı diliyorsun
fakat buluşup buluşamayacağımızı
ne ben biliyorum ne de sen biliyorsun

esmer yüzün aydınlanıyor
artık can çekişiyorsun yarın doğmak üzere
toplayıp bütün esrârını sinende
işte yine gidiyorsun meçhul ülkene

elveda vefakâr dostum sana
güle güle
hakkını helâl et sırlarımı kimseye söyleme
buluşuruz nasipse yine
yarın aynı saatte
belki de aynı yerde.