Vefa Durağı Şiiri - Güven Tekin

​Yeni değil, ben hep yanındaydım,
En karanlık gününde tek sığınağındaydım.
Her düştüğünde sana koştum ama heyhat;
Sen ilk durakta inen bir yabancıydın.

​Bu muydu senin dostluk dediğin?
Her arkamı döndüğümde bir hançer yarası...
Ne zaman sana ihtiyaç duysam yoktun,
Oysa ben, her çağrında ömrümü önüne serdim.

​Meğer bir gölgeden farksızmış varlığın,
Maskelerin varmış, geç oldu anlamam.
Zamanında göremedim, körleşmişim sevgiden;
Ama bak, artık Kurt gözünü açtı.

​Bir tutam değer bile sığdıramadın kalbine,
Saatlerce bekledim, yollarında eskidim.
Hiçbir kıymeti yokmuş, şimdi anladım;
İçini meğer dilsiz bir nefret sarmış.

​Sen beni alnımdan vurdun, ihanetinle;
Ben ise kalemimi sapladım göğsüne, sözlerimle.
Bundan sonra senden ne köy olur ne kasaba,
Tek sızım; harcadığım o kıymetli zamana.