Veda Seferi Şiiri - Sadık Kocabaş

VEDA SEFERİ
Gönül bağım soldu, mevsim kış oldu,
Vefa beklediğim eller boş oldu,
Gözümün pınarı aktı yaş oldu,
Karanlık geceye, dünüme döndüm.

Yıkıldı sarayım, çöktü tavanı,
Terk ettim sonunda yalan kervanı,
Bulamadı kimse bende dermanı,
Yabancı bakışlı, günüme döndüm.

Zemheri ayazı vurdu canıma,
Uğramaz oldular artık yanıma,
Hıyanet karıştı akan kanıma,
Sessizce bekleyen sonuma döndüm.

Ufukta kayboldu sahte ışıklar,
Yükünü bıraktı yorgun aşıklar,
Düğümlendi dilde bütün tanıklar,
Gidilmez denilen yönüme döndüm.

Kapattım kapımı, sürgüler taktım,
Geçmişin üstüne bir kibrit çaktım,
Eskiden dünyaya neşeyle baktım,
Sönmüş ateşlerde, künüme döndüm.

Kimseler bilmesin sızım derindir,
Bu ıssız sığınak benim yerimdir,
Aldığım her nefes son seferimdir,
Kendimi saklayan kınıma döndüm.

Yolcular dağıldı, hancılar gitti,
İçimde beslenen o arzu bitti,
Hasretin rüzgârı uzağa itti,
Yalnızlık tahtında, hanıma döndüm.

Mecalim kalmadı, bitti bu devir,
Sayfayı kapattım, tersine çevir,
Kalemsiz Şair’im, sabrını devir,
Vazgeçip her şeyden, benden döndüm