Veda Mevsimi Şiiri - Kasım Kobakçı

Şafak vakti, köşke adım atarsan,
Tükendi fani can, bedende dersen,
Çiçekleri, topraklara katarsan,
Soğuyan tenimi, kefene sar sen.
*
Çehremde parlayan izi, görürsen,
Karanlık çukura, gömülsün sevdam,
Ecel şerbetinden, içip gezersen,
Feryatla inlesin, yıkılmış dünyam.
*
Örtülsün, evimin nurlu camları,
Ellerin, alnımı tutsun sıcacık,
Hatırla, mazide hoş akşamları,
Yüreğin sızlasın, biraz ufacık.
*
Sırrımı, toprağa gömüver yavaş,
Fenerin alevi, kararsın bitsin,
Kabrimin üstünde, süzülsün o yaş,
Feryadın, dostlara dertler iletsin.
*
Gölgeler kaplasın, nurlu semayı,
Bulutlar ağlasın, fani ömrüme,
Yıldızlar boşaltsın, kara fezayı,
Rüzgarlar esmesin, soluk gönlüme.
*
Mezara düşmeden, hasretin odu,
Toprağın bağrına, girmeli cismim,
Dillerde kalmalı, aşkımın adı,
Silinip gitmeli, tarihten ismim.
*
Çiçekler sararsın, bahçeler solsun,
Kuşların ezgisi, sussun engine,
Yüreğin hüzünle, dertlerle dolsun,
Karışsın göz yaşın, derya rengine.
*
Vuslatın köprüsü, yıkılsın ansız,
Ayrılık türküsü, çalsın derinden,
Bırakma yarini, dünyada cansız,
Kopmasın sevenler, asil yerinden.
*
Beyazlar sarılsın, yorgun sineme,
Hatıram, yollara düşsün apansız,
Gözyaşı değmesin, tatlı buseme,
Gidenler dönmüyor, bilsen yalansız.
*
Veda mevsiminde, güller kanarken,
Topraklar üstüme, serilsin her gün,
Dostlarım hasretle, rahmet anarken,
Baharlar, kışlara evrilsin sürgün.