Veda Şiiri - Yakup Ceylan

Gittim ..
Bir yapragin sonbaharda düşüşü gibi dalına vedalaşarak
Ve ardımda biraktigim herşey azalmaya basladi
Caddeler daha dar gokyuzu daha alçak artık
Kitaplar raflarinin ardında sessizce çürüyor
Sesin sesime degmedigi gunden beri ..

Vakit tavanda ki catlaklardan sızıyor ve ben eski bir kitap gibi sarariyorum
Adım bir kalbin duvarlarından siliniyor
Sesinin yankisini bile bulamıyor artık ..

Bir şehir uyuyor ben hâla uyanik
Sokaklar boş adimlarim sessiz
Balkondaki baykuş bile kaybolmuş
Herşey biraz daha bana benziyor şimdi

Adını fısıldıyor sokak lambalari
çatlak duvarlarin ardından titreyerek
Bir damla düşer taslar ürperir
Ve toprak kokunla hatırlar geçmişi
Bir adım atsan belki başka bir çağ
belki hiç varolmamis bir diyar

Kokunu dusundugum her gece
Yağmur camlara vuruyor usulca
Bir vakit korkak kalan ellerim şimdi bir boslukta yankılanıyor ..

Ay unutulmuş mektuplarima mühür vuruyor ,
İçimde sönmüş cümlelerin külleri savruluyor
Gölgemle bir olmuş adın kendimi silerken
Ve herşey benden önce öğrenmiş yok olmayi
Soluk bir rüyanın içindeyim artık varla yok arasi

Zaman bile unuttu beni yankim kalmadı duvarlarda
Ve yavaşça bitiyorum sensizliğin sonsuz boşluğunda ..