Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Ve hiç bitmeyecekmiş zannıyla... Faniliğin mühranü an be an üzerimizde taşırken.
Düşündüren yorumunuz için teşekkürler. Değer kattınız.
İki nefes arası ne çok şey sığdırıyoruz yaşantımıza farkında olmadan bir yarısı hüzün bir yarısı sızı
.
.
Ve hiç bitmeyecekmiş zannıyla... Faniliğin mühranü an be an üzerimizde taşırken.
Düşündüren yorumunuz için teşekkürler. Değer kattınız.
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta