Vazgeçtim Şiiri - Yılmaz Tizgöl

Pembe panjurlu evlerden çoktan vazgeçtim.
Bir gece ekspresiyle
ıssızlığa giderken.

Uçsuz bucaksız
ormanlarım var benim.
Trenler gelir geçer içimden.
Oradan oraya savrulur anılarım...
Vazgeçtiklerim ve ben.

Hayallerimin tam ortasından sen uyurken geçtim, seni rahatsız etmeden.
Rüzgârlar tundralarda süzülür.
Tipiler, karanlık gecelerin içinden.

Eski bir tanıdık gibi gelen istasyonlarım var benim.
Sarı küçük pencereler geçer gözlerimin önünden.

Kırık umutlar taşır katarlarım.
Sevinçlerim, acılarım...
Ve yine ben.
Kırılsa da uçar kanatlarım.
Ne kadar uzağa gidilirse o kadar gideceğim.
Aşklarım sırtımda yüklüyken

Yeni aşklardan geçeceğim umutlarım tükenmeden.
Olmamı istediğiniz hiçbir şeyi olmadan
kapkaranlık tünellerden geçeceğim.
Ve biçtiğiniz rolleri oynamadan,
sessizce öleceğim.

Yılmaz Tizgöl
Moskova
18.07.2021