Vazgeçmışem Şiiri - Harun Yıldırım 2

Şan şöhret sizin olsun, dünyadan vazgeçmişem
Ben hakikat dehrindeyim, rüyadan vazgeçmişem

Bana kul aşkı değil, Mevlanın aşkı gerek
Ben o gül yüzlü sultan Leyla'dan vazgeçmişem

Kula kulluk etmek mi aşk dediğimiz, neva?
Ben beni benden alan sevdadan vazgeçmişem

Kanatlandı gidiyor çıldırmış arzularım
Haykırışı susmayan nâlândan vazgeçmişem

Sevda yağmuru bekler susuz İrem çölleri
Öz anamın otağı yurdumdan vazgeçmişem

Ey canıma can olan ruhumun şuarası
Adadığım kınalı kurbandan vazgeçmişem

Mor güllerin koynunda yatsam ölene kadar
Ben zemheriden, kıştan, bahardan vazgeçmişem

Deli gönül cihana seni sığdıramadım
Uğrunda bir dâhiden canandan vazgeçmişem

Her gönülde bir yara, aşkı rezil ettiler
Nefsine esir olan insandan vazgeçmişem

Danelerim başağa ağır gelmekte artık
Ekmeğimden, topraktan, tebadan vazgeçmişem

Vasfım, dilersin lütfû Yusuf gibi izzeti
Hasatımı döktüğüm harmandan vazgeçmişem

Haruni, zevk ü sefa âlemden elin çekti
Gayrı nefis denen beladan vazgeçmişem

Harun Yıldırım