Bin dokuz yüz on beş, mart on sekiz,
Vatan savunuyordu şanlı Mehmedlerimiz.
Dualarla gönderiyordu onları,
Babalarımız, ağabeylerimiz,
Altın yürekleri dünyaya getiren,
Kalbi temiz, gözü yaşlı annelerimiz...
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta