Vatan Gara 2 Şiiri - Mehmet İslami

Vatan haininin mesken tuttuğu
Çam ağaçlarını yonmaz an gara
Süllünün burnundan sümük yuttuğu
Zübüğün sırtından inmez en gara

Abdülhamid Hânı kim idi döven?
Türke küfr ederken yonanı öven
Ağzını açınca ceddime söven
Yahudiyi düşman sanmaz an gara

Mü’min Mü’mine yi bas’aklayanı
Namazı Kur’ân-ı tasa’klayanı
Ezanı Salâyı yasaklayanı
Gör, cellâdını alkışlayan gara

Olmayan fosili süzme nesili
Korkusundan eylemiştir besili
Öz yurdundan sürgün edip asili
Yüz senedir öttürdüğü çan gara

Asker askerlik bilmeyen şeyleri
Beş yaşlı çocuka verip meyleri
İçirerek alkışlatan beyleri
Bilir eroini bilmez tan gara

Bayram veren Bayram yapan Yaratan
Beşeriyse bayram demek buradan
Küfre zemin hazırlıyor sıradan
Yahudinin başkentisin sen gara

Rumlar, Kovboyların kurduğu radar
Yalancı; ömrünü yalana adar
Yaktığı mumuysa yatsıya kadar
Yatsıdan sonra da yanmaz an gara

Türküm diye ülkem bağımsız sanma
Ne mutludur türküm diyene kanma
Yüzde doksan dokuz derler inanma
Yüz yıldır işgalde, vatan an gara

Kıraç topraklara ekilen ile
Trendir öküzce bakılan bile
Kurunun yanında yakılan ile
Yüz yıldır ısınır kanmaz an gara

Türk illeri inim, inim inliyor
Feryatları Yahudiler dinliyor
Dede Korkut Nahcivan’dan ünlüyor
Tecnise çığ düştü İs’fahan gara

Mahkeme duvarı, suratlı Maymun
Dünya kütüğünden silince bunun
Kürre de korktuğu din olduğunun
İdraksizliklerde dumandan gara

Bu Beş Bin Sekiz Yüz On Altı yani
Zırhı yok edecek Müslüman hani
Kana doymayınca yahudi câni
Dört unsurun hiddetinden can gara

Taşlar bağlı köpekleri salmışlar
Yedi deniz Üç kıtamı almışlar
Esir edip efendisi olmuşlar
Ümmeti Muhammed ünlü şan gara

Her türlü herzeyi yiyen Yahudi
Biz kurduk devleti diyen Yahudi
Hakikati eder beyan yahudi
Küfür ilânında borazan gara

Diplomalı cahil yuvası iken
Santirikçe dilin, ovası iken
Mevhumu tabiat sahası iken
Arap sabunuyla yunmaz en gara

Abdülhamid çakıl taşı vermedi
Hilâfeti kaldırınca yahudi
Filistindir; benim vatanım dedi
İslâmbol’a kusturulan kan gara

Fıransız çiçeği açar gülünde
Sığır çobanları Yâhûd elinde
Eli kulağında aklı dilinde
Bizi değil onu duyar an gara

İSLÂMİ der, Lavrens çakılı başa
Hürriyet taşlara esaret kuşa
Düşman, Ebrehe’nin fili, bin yaşa