Varmış Şiiri - Birkan Demirci

Doğru diye çıktım uzun yollara,
Meğer yolda pusu, tuzaklar varmış.
Adam sanıp yaslandığım dağlara,
İlk rüzgârda çöken kazıklar varmış.

Tok olan açların hâlini bilmez.
Düşenin elinden tutmayı sevmez.
Bir çıkar yoksa yüzüne gülmez.
Menfaatten yapılmış ahlaklar varmış.

Söz verirken mangalda kül bırakmaz.
Hesap sorulunca ortalıkta bulunmaz.
Zalimin önünde eğilir, yüzüne bakmaz.
Doğruyu söyleyen bir tek dil varmış.

Okumuş, yazmışda adam değil.
Vicdan terazisi hep eksik gelir.
İnsanlık defteri onda tam değil.
Kravatlı, süslü eşekler varmış.

Dostum derken cebini yoklayan çok.
Düşene bir tas su koyan yok.
Her yerde kalabalık, ama adam yok.
Bu devirde nice yavşaklar varmış.