Var Git Aşk Şiiri - Recep Hayal

​Ne istedin bu garip gönülden, ne istedin candan?
Yaralandı yüreğim, ayrı düştüm o yârdan.
Bir kor gibi düştün içime, yaktın da gittin,
Ömrümü baharındayken, kışa döndürüp bitirdin.

​Var git aşk, bu diyardan var git,
Bizde kalan hüzün yeter, gamı bitirip git.
Ne kapımı çalan kaldı ne eski neşemiz,
Bir kuru yaprak gibiyiz, savrulur yelimiz.

​Ateşine yandık da ne oldu, göğe erdi mi başımız?
Gözyaşımız pınar oldu, ne söner ne diner yaşımız.
Sevdası yaman olanın, dermanı da dağlardadır,
Bizim çilemiz yazgıdır, gönlümüz hep oralardadır.

​Gece uzun...
Yıldızlar sönmüş, ay tutulmuş yasına,
İnsan nasıl dayanır bu feleğin yazısına?
Bırak beni yalnızlığımla, demli çayım ve sesimle,
Var git aşk, sen başka bahçede aç, benimle işin ne?

​Olsun be gönül, yine de boyun bükme bu kadere,
Aşk bir ateşmiş demek, düşen yanar derinden derine.
Kalk, bir türkü yak gidenin ardından sessizce,
Aşk dediğin bir yalandı, gelip geçti ömrümüzden.

Recep Hayal
Hayaloğlu