Var Şiiri - Emsile Sultan Bayrak

Benim ben, hataların içinden gelen,
 Hayâyı eşiklerden süpüren,
 Gözlerine mil çekilen,
 Diyar diyar sürülen,
Mankurtlaştırılan memleketlerde,
 Güneşin altında deve derisi eskiten,
 Musalla taşını mevki edinen.
Mahkemede kalemi kırılan,
 İpek urgan boynuna dolanan,
 Akçeleri sokaklara saçılan,
 Selası dün adına okunan,
Parmağında alyansın izi,
 Cüzdanında kurumuş bir hurma çekirdeği,
 Zihninde dalga dalga mazinin izi.
Anılardan bir geçit sanki,
 Ölüm döşeği şimdi.
Ne karanlık ne de aydınlıklar paklar beni,
 Buralarda yokluğun pençe izleri,
 Sıvasız duvarlardan akan
 Sefilliğin sessizliği gizli.
Tenhaların sesi, soluğu var.
 Hiçliğin olduğu bir yerde
 Varlar, var.
Kim demiş olmazlar var?
 Ben de diyorum:
 Olmazları olduran bir Allah var.