Gövdesi gündelik telaşları sırtlarken
Sakallarında kara hüzünler uzatıyor bir adam
Öfkelendiğinde alnında çıkan okunaklı bir çizgi
Dudakları kızıl elmaslar doğuruyor
Tutmayacak yerden kırık hevesi
Yıldız yok gecesinde,
Aynı gökyüzünün koynunda olsa da yaşam.
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta