Vakit Tükendi Şiiri - Ozan Bindebir

Yanlış gidişatı yazdım velâkin,
İnsanlar sustukça tenkit tükendi.
Dostlarım ne kadar etse de teskin,
Gözlerimden akan likit tükendi.

Somun yuvarlandı yokuş aşağı,
Peşinden koşturdum iki uşağı.
Boşuna sarmışım bele kuşağı,
Ya cep delik ya da nakit tükendi.

Geçen ömrüm her gün ah-u zar iken
Yaz gelir mi gönül dağım kar iken?
Daha yapacağım çok iş var iken,
Kısacık ömrümde vakit tükendi.

Ben böyle kadere ne deyim hâşâ,
Hayale gelmeyen gelirmiş başa.
Bindebir’im gayri çırpınma boşa,
Azrail’le olan akit tükendi.