Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Çölde susuz kalmayan
Ne bilir vaha özlemini?...
Gerçekten de öyle değerli şaire. Hasret dolu dizelerdi. Yüreğinizi ve kaleminizi içtenlikle tebrik ederim Naime hanım. Dilerim, yürek sesiniz hiç susmasın...saygılarımla++
böylesi güzel duyguları biriktirip sonra onları birbirleri ile harmanlayıp çok güzel bir şiir yazmışsınız kaleminize yüreğinize sağlık şiir tadında kalın tam puan + antoloji diyor selamlıyorum sizi ve şiirinizi..
Yaşamın içinde, kendi gökyüzümüzü dolduran her şeye dair hayal balonlarımız da birer 'vaha' gibidir esasında...
Kaleminize, yüreğinize sağlık sayın Naime Özeren...
Çok güzeldi şiiriniz...
her kayboluşta ruh eşini bulabilmek hemde onca kargaşanın içinde bile, ne büyük sevda ne büyük hikmet diyesi geliyor insanın.. yürekten kutladım böylesi şiir kırıntılarını ruh güzelliğini.. saygılar efendim..
çok güzel mükemmel bir şiir aslında Naime Hanım deniz derya bitmek bilmeyen bir enerji yapısı var bizlere ulaştırdığı bu şiiri kutluyorum yürekten listemde
Kaybolmak dert midir ki?
Her kayboluşumda
Naime Hanım!
Kendimi bulmuşsam sende…,
dolu dolu ve harikulade dizelerle dolu yürekten kutlarım muhabbetle tam puan lütfen kabul buyurun
duygular birikip kabına sığmayınca böyle güzel eserler yazdırıyor tebrikler bu güzel şirinize ve paylaşımınıza kaleminiz daim olsun
Naime öğretmenim, şehir yaşantısı ve biriken sorunlar insanı ister istemez, bir şeyler karalamaya yetiyor artıyor bile. bu şiirinde bunlardan bir tanesi yürekten kutlarım. duyguların eserini. sağlık ve esenlikler dilerim.
Konu ve anlatım olağan üstü güzellikte haz veren bir tarzınız var zaten hocam kiymetli kelimeler kiymetli kalemlerde doruğa ulaşıyor çok beğendim hüzünlü de olsa sefayla okuduğum bir şiirdı yürekten kutluyor sağlık sihhat esenlikler diliyorum tam puan ve ant
.......Bu şehir, bu kahrolası şehir
Taşıyamaz ayrılığın yükünü
Alıp başımı gidesim gelir
Kaybolmak dert midir ki?
Her kayboluşumda
Kendimi bulmuşsam sende…
En samimi en güzel duyguların usta kalemle bütünleşmesiydi..
Yakışır, benim, en güzel yürekli şiir ablama..
İyiki varsın, yüreğin hiç susmasın..can şiir ablam..
Bu şiir ile ilgili 103 tane yorum bulunmakta