Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
tek kelimeyle harika ayakta alkışlanacak bir eser tam puan gönülden ve antolojimde sevgiler emeklerinize sağlık
Üzgünüm!
Üzgünüm, seninle ilgilenemedim yeteri kadar,
Ama benim de çok geçerli nedenlerim var,
Ha biraz naz biraz da poz durumlarım var
Haklısın sevgilim, öyle bir bak ki bana
Bakışlarım utansın...
Gülemedim hiç seni de güldüremedim,
İçimdeki bu negatifliği söndüremedim,
Çok istedim olumsuzluğu öldüremedim.
Öyle bir gül ki bana sevgilim
Gülüşlerim utansın...
Hep bağırdım, çağırdım seni hep susturdum,
Fırtınalar estirdim sana kan kusturdum,
Cevap vermedin bana daha da kudurdum,
Öyle bir şey söyle ki bana sevgilim
Öfkelerim utansın...
Gel gülüm yanıma sıkı sıkı sarıl bana,
Sana olan sevgimi atma sakın yabana,
Seni sevmediğimi düşünme takma kafana,
Öyle bir sar ki beni
Arzularım utansın...
Kazım Doğan
Harikaydı sevgili kazım...
sevgiliye itiraf dolu tatlı serzenişler vardı dilerim o da duyuyordur bu seslenişlerini ve ayni yürekte çarpar yine o kalpler...Tebrikler ...Seven yüreğine ve dile getiren kaleminize sağlık sevgi dileklerimle kalın...Saygıyla.
Üzgünüm!
Üzgünüm, seninle ilgilenemedim yeteri kadar,
Ama benim de çok geçerli nedenlerim var,
Ha biraz naz biraz da poz durumlarım var
Haklısın sevgilim, öyle bir bak ki bana
Bakışlarım utansın...
Gülemedim hiç seni de güldüremedim,
İçimdeki bu negatifliği söndüremedim,
Çok istedim olumsuzluğu öldüremedim.
Öyle bir gül ki bana sevgilim
Gülüşlerim utansın...
Hep bağırdım, çağırdım seni hep susturdum,
Fırtınalar estirdim sana kan kusturdum,
Cevap vermedin bana daha da kudurdum,
Öyle bir şey söyle ki bana sevgilim
Öfkelerim utansın...
Gel gülüm yanıma sıkı sıkı sarıl bana,
Sana olan sevgimi atma sakın yabana,
Seni sevmediğimi düşünme takma kafana,
Öyle bir sar ki beni
Arzularım utansın...
Kazım Doğan
Harikaydı sevgili kazım...
sevgiliye itiraf dolu tatlı serzenişler vardı dilerim o da duyuyordur bu seslenişlerini ve ayni yürekte çarpar yine o kalpler...Tebrikler ...Seven yüreğine ve dile getiren kaleminize sağlık sevgi dileklerimle kalın...Saygıyla.
Üzgünüm!
Üzgünüm, seninle ilgilenemedim yeteri kadar,
Ama benim de çok geçerli nedenlerim var,
Ha biraz naz biraz da poz durumlarım var
Haklısın sevgilim, öyle bir bak ki bana
Bakışlarım utansın...
Gülemedim hiç seni de güldüremedim,
İçimdeki bu negatifliği söndüremedim,
Çok istedim olumsuzluğu öldüremedim.
Öyle bir gül ki bana sevgilim
Gülüşlerim utansın...
Hep bağırdım, çağırdım seni hep susturdum,
Fırtınalar estirdim sana kan kusturdum,
Cevap vermedin bana daha da kudurdum,
Öyle bir şey söyle ki bana sevgilim
Öfkelerim utansın...
Gel gülüm yanıma sıkı sıkı sarıl bana,
Sana olan sevgimi atma sakın yabana,
Seni sevmediğimi düşünme takma kafana,
Öyle bir sar ki beni
Arzularım utansın...
Kazım Doğan
Harikaydı sevgili kazım...
sevgiliye itiraf dolu tatlı serzenişler vardı dilerim o da duyuyordur bu seslenişlerini ve ayni yürekte çarpar yine o kalpler...Tebrikler ...Seven yüreğine ve dile getiren kaleminize sağlık sevgi dileklerimle kalın...Saygıyla.
Sevgili dostum, üzgün olmanın geçmişi tamire yetmediği, zamanı geri getiremediği ortada.. Ama bilinmeyen zamanın ne getireceği.. Her gecenin sonunda mutlak sabah oluyor şair dost; ve emin ol, o şafak söküşleri var ya bir ömre bedel.. Ayvalık'tan gönül dolusu dostça sevgiler...
bakar mı, güler mi, söyler mi, sarar mı? şair bilir aslında neyin ne olduğunu ama yine de sorar.. kimbilir belki de şiir şans getirir ona, sonuçta dizeler değil midir en kadim dostumuz?
tebriik ederim...
Üzgünüm, seninle ilgilenemedim yeteri kadar,
Ama benim de çok geçerli nedenlerim var,
Ha biraz naz biraz da poz durumlarım var
Haklısın sevgilim, öyle bir bak ki bana
Bakışlarım utansın.................
Anlamlı bulduğum şiirinizi büyük bir zevkle okudum. Yürek sesiniz mısralarda dile gelmiş. Kutluyorum. 10 tam puan+Ant. Sevgiler, saygılar...
Üzgünüm!
Üzgünüm, seninle ilgilenemedim yeteri kadar,
Ama benim de çok geçerli nedenlerim var,
Ha biraz naz biraz da poz durumlarım var
Haklısın sevgilim, öyle bir bak ki bana
Bakışlarım utansın...
Gülemedim hiç seni de güldüremedim,
İçimdeki bu negatifliği söndüremedim,
Çok istedim olumsuzluğu öldüremedim.
Öyle bir gül ki bana sevgilim
Gülüşlerim utansın...
Hep bağırdım, çağırdım seni hep susturdum,
Fırtınalar estirdim sana kan kusturdum,
Cevap vermedin bana daha da kudurdum,
Öyle bir şey söyle ki bana sevgilim
Öfkelerim utansın...
Gel gülüm yanıma sıkı sıkı sarıl bana,
Sana olan sevgimi atma sakın yabana,
Seni sevmediğimi düşünme takma kafana,
Öyle bir sar ki beni
Arzularım utansın...
Kazım Doğan
üstadım ;
özür dilemek veya üzgün olduğunu dile getirmek de bir erdemlilktir...ve sevgiyi ifade etmenin de diğer bir şekli olsa gerek...
çalışmanızı beğenerek okudum..
kutlarım saygın kaleminizi.tam puan 10...Akçaydan selam ve saygılarımla...ibrahim yılmaz.
ne diyelim sevgili şair bizi bize anlatmışsınız gülümseyerek okuduğumu belirtmeliyim biz erkeklerde bazen bu nazı ve bu tripleri yapıyoruz en azından bende sizin gibi itiraf ediyorum
ve son cümlenize daha çok katılıyorum aslında en çok istediğimizde budur
saygılarımla bizleride fazla ihmal etmeyin sevgiliniz gibi 10 puan
güzel bir sorgulama hataları anlamakta bir erdemdir...tebrikler kaleminize selam ve dualarımla
Bu şiir ile ilgili 28 tane yorum bulunmakta