Hani uzaklarda olduğu gerçeğini her gün yaşıyorsun,
Yine de ufuklara uzatıyorsun elini tutmayacağını bilmene rağmen, ve ellerinin sıcaklığını yine de hissedebiliyorsun.
Her an hiç çalınmayan kapından içeri gireceğini hep bekleyip de ama aslında hiç gelmeyeceğini bilmen gibi,
ama o hep gözlerinin karşısında oluyor...
Nereye baksam nereye gitsem hep gözlerimin önündesin.
Sanki beden benim içimdeki ruh ruhun,
Ne yapsam ne etsem hep bir boşluk bir türlü dolmuyor içim.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta