Yakındayken yaşayamadığın özlemi duyduğun,
bir manzaranın nezaretinde daldığın uzaklar...
Her dalış aslında bir esaretten çıkma isteği.
O an ait olmadığın zamandan kurtulmak,
Güneş zaptediyor gözlerini
Kar çiçeklerine belenmiş
Balarılarıyla
Döşeğin kara kışta
Bu tahtaboşa seren
Devamını Oku
Kar çiçeklerine belenmiş
Balarılarıyla
Döşeğin kara kışta
Bu tahtaboşa seren




varoluşsal sıkışmışlık hissini hüznün içine dokuyan,
özgürlüğe dair kısa ama sonsuz yankılar taşıyan bir içsel kaçış öyküsüdür.
Her dize, bedene sıkışmış bir ruhun kaçamak nefeslerini anlatırken;
beş saniyelik bir özgürlük anı, hem hafiftir hem de ağır.
Gözle değil, hisle görülen uzak manzaralarda yankılanan çığlık,
sadece bir mahkûmun değil, modern insanın içsel çarpışmasıdır.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta