Uzak Şiiri - Kasım Kobakçı

Sevgiyle yeşersin diktiğim fidan,
Ruhumu karartan niyetten uzak.
Aydınlık yarınlar umduğum cihan,
Maskeler takınan suretten uzak.
*
Çıkar kovalayıp hürmet edenler,
Masum yüreklere ağlar gerenler,
Zalim sofrasında sefa sürenler,
Kibirle şahlanan kasvetten uzak.
*
Dürüstlük hamuru özümde tüter,
Zalimin zulmüne feryadım yeter,
Düzenbaz tayfası baykuştan beter,
Kirli hesaplı o servetten uzak.
*
Gönlümün tahtında sarsılmaz gücüm,
Mertlik otağında toplanır göçüm,
Namertlik edenden sorulur öcüm,
Gönlümü yoran o zilletten uzak.
*
Hileli zarların devranı döner,
Zalimin kandili ansızın söner,
Adalet güneşi ufkuma iner,
Şeytani fikirli cinnetten uzak.
*
Cahilin meclisi ruhumu sıkar,
Dedikodu seli köprüler yıkar,
Doğruluk ışığı ufukta çakar,
Fesatlık fışkıran gıybetten uzak.
*
Fani ozan şakır kelamın hası,
Yüreğinde durmaz kederin pası,
İyilik yoludur onun davası,
Kalpleri karartan nefretten uzak.
*
Hasretin ateşi sarmış bedeni,
Sorgular dururum çekip gideni,
Bulamam cihanda ruha yeteni,
Yalancı dillerde sohbetten uzak.
*
Göklerin mavisi yegane umut,
Denizin dalgası bir başka hudut,
Şerefim, namusum bembeyaz bulut,
Zalimler elinde minnetten uzak.
*
Veda saatinde çalar çanlarım,
Huzura erişir yorgun anlarım,
Toprağa karışır asil kanlarım,
Dünyevi hırslardan, şöhretten uzak.