Uyur Geçer Giderim Şiiri - Kasım Kobakçı

Duymadım diyorum, sorma boşuna,
Görmedim olanı, başım çevirdim.
Aklımdan siliyorum, tüm dertleri,
Yatıp uyumayı seçtim, bu ara,
Sessiz ve derinden, horlar gibiyim.
Bazen de kızarım, şu gürültüye,
Perdeyi çekerim, dünya yok gibi,
Sözlerden kaçarak, huzur bulurum.
Her sabah, gerçeğin üstün örterim,
Masallar dinlerim, kandırıp beni,
İçimde şüpheler, susar aniden,
Ve ben bilmiyorum, hiçbir haberi.
*
Uykunun koynuna, kaçıp giderim,
Sorunla yüz yüze, gelmemek için.
Bazen de sezerim, zorluk var ama,
Bırakıp akışa, rahattır başım,
Çok derin rüyaya, dalar giderim.
Ürperti duyarım, lakin bakamam,
Yine sağırlığım tutar, kolumdan,
Aslında ben, böyle gayet iyiyim,
Huzuru, gaflette bulup severim,
Bilmemek, en büyük nimet sanırım.
*
Tavana dalarım, kapım kilitli,
Bana sus diyorlar, şu duvarlarım.
Dışarıda, kıyamet kopsa duymam,
Soğuk bir vurdumduymazlık hali bu.
Dururum öylece, ses etmem asla,
Ve beklerim, sonu gelmez geceyi.
Sadece, kendimi düşünmekteyim,
Boşlukla, vaktimi öldürmekteyim,
Zamanın akışı, durduğu anda,
Ve, şunun farkına vardım sonunda,
Rahatça durmanın, bir yolu varsa,
Ve eğer kaçsam da, mesuliyetten,
Sızlatmıyorsa, hiç vicdanım beni,
Ölü taklidiyle, yaşıyorumdur.
*
Varsın yansın dünya, umrumda değil,
Kulağım tıkalı, gözüm kapalı.
İşime geleni, duyarım ancak,
Keyfimi bozamaz, kimse bu yerde.
*
Uyanık olanlar, düşünsün dünü,
Benimse, yastığım yumuşak hala.
Horlarım dönerim, bakmam oraya,
Mışıl mışıl, uyur geçer giderim.