Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Güzel
-kıyma kuşlara!
sen uykuyu bul önce
zamanın köpürdüğü yerde…
uzun zamandır okuyamamıştım sizi...şiir okumayı özlediğimi anladım tekrar okuyunca...
oysa ne çok kendine bölünür aşk, sağlamasında ayrılığın.. ve hep bir kalanı vardır elde. bilirsin, insan kendinin kefilidir her zaman, uykusuzluğu kaldı bende......kutlarım efendim.. çok güzel bir şiir.. yüreğinize sağlık.. saygılar size..
'etçil kuşlara verdim kanatlarımı
yem diye
en uysal kırlangıcımı
şiir iskelesine vuran hoyrat rüzgâr
-az! dedi;
-kıyma kuşlara!
sen uykuyu bul önce
zamanın köpürdüğü yerde' Şiirinizi tebrik ediyor güzel günler diliyorum.. sevgilerimle..
Bu şiir ile ilgili 5 tane yorum bulunmakta