Uyku Şiiri - Emir Taşova

Evet, bu derin bir tutku,
Sabah hayaller kurup, geceleri şiirler
yazmak,
Her gün özleyip, hiç özlenmemek,
Ve o dilemmaları kalbimin, beni öldüren,
Çekip gitme isteği, sen ve ben iki de bavul,
Burdan çok uzakta avrupada bir şehirde,
Tek tanıdığımız ikimiz olmalıyız,
Ve sokağa çıkıp yürüdüğümüzde her şeyi
unutmalıyız,
Yalnızca biz olmalıyız koca şehirde,
Anıtlar, heykeller, binalar, arabalar,
sarhoşlar,
Hepsi birer birer silinmeli hatırımızdan,
Yalnızca o boş sokak ve sen kalmalısın
aklımda,
O kırmızı elbiseni giymelisin, kırmızı ve
puantiyeli elbiseni,
Ben yine sana o çocuk yaşlarımın
masumluğuyla bakmalıyım,
Utanmalısın ve utanarak kaçırmalısın
gözlerini,
Ve ben yine sana o şiirlerimden birini
okumalıyım,
Sana o bir anlık hevesle her şeyden el ayak
çekmemi,
Bir anda çekip gitmemi hatırlatmalıyım,
Ve uyumalıyız bir elma ağacı altında,
Biz elmanın, bacakların benim başımın
altında,
Beklemeliyiz saatlerce, belki bizim de bir
elma düşer diye başımıza,
Ve beklerken bunca zaman,
Düşünmeliyiz dünyayı, dünyadaki yerimizi,
Nehirlerini, göllerini, ormanlarını
yurdumuzun,
Ve nerede olursak olalım sesini duymalıyız,
Gedizin ve yeşilırmağın,
Ve bize senin o en saf en temiz halini
hatırlatmalı,
Sen yine bana bakıp gülümsemelisin,
Sanki başkalarına değil de en çok bana
gülmüşsün gibi şu hayatta,
Ve ben bunları yaşamak için tekrar
uyumalıyım...

25/03/23 05.03