Yatıp da karanlığın kucağına,
Sabahlar eyledik bunca zaman..
Hiç düşünmedik bile,
İnsan ölü gibi uykuda her an!
Gündüz baş edemediğimiz,
çan eğrisi tersten işlemekte
tümlüğe eksik zamanlara kucak;
kırka iki kala keşfim
bir dehliz, beynimin çıkmazında...
uzaktan bakan benim
Devamını Oku
tümlüğe eksik zamanlara kucak;
kırka iki kala keşfim
bir dehliz, beynimin çıkmazında...
uzaktan bakan benim
İNSAN HER GECE ÖLÜME YATARMIŞ. UYKUNUN DİĞER ADI 'ÖLÜMMÜŞ' VE HER SABAH YENİDEN DOĞARMIŞ İNSAN. BUNUN İÇİN SEVİNMELİ, ŞÜKRETMELİ İNSAN. SAYGILARIMLA.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta