Uyansın Doğa Şiiri - Kasım Kobakçı

İçi boş kâğıda yazılmış sözler,
Umutla yollara bakıyor gözler.
Eski bir rüyadır içimde kalan,
Bana gerçek diye sunulan yalan.
Söylenip durur hep koronun sesi,
Sarıp sarmalıyor göğün nefesi.
*
Dağılıp kağıtlar yollara düşmüş,
Bozulmuş satırlar sırra bürünmüş.
Yıkılan evlerin altında şair,
Kalemi kırılmış hayata dair.
Kağıdın üstünde dolaşır eli,
Çılgınca esiyor umudun yeli.
Ayakları çıplak dolaşır zaman,
Zehire dönüşür bittiğinde an.
Bayrağı çekilmiş bitmez inadı,
Zafer benim diyor yüksek feryadı.
Kışlada o söyler marşları her gün,
Baş başa dövüşür yaşayan sürgün.
Simsiyah bulutlar sarmış ufuğu,
Kaybetmiş bütün kent soğuk soluğu.
*
Elinde kavrulmuş siyah bir resim,
Yangından çekilmiş o solgun mevsim.
Resme her bakışta içi yanıyor,
Acı hatıralar hep uyanıyor.
Küller mi dokunur ıslak yüzüne?
Yoksa kıvılcım mı düşmüş gözüne?
Kent gibi tütüyor çekerken ahı,
Kararır bitmeden her bir sabahı.
Biliyor acılar hiç bitmeyecek,
Cennetin pınarı su vermeyecek.
Elinde bir kağıt ve bir de kalem,
Yasını tutuyor üzülmüş âlem.
*
Harap olmuş bende ince yalnızlık,
Çöküyor üstüme büyük ıssızlık.
Meydanlar oluyor benim mezarım,
Darağacındaki masum baharım.
*
Silinmiş gökyüzü geç kalmış ece,
Bir kağıt üstünde büyük bilmece.
Korolar suskuna bürünmüş yine,
Şairler sığınmış keder evine.
O eski salıncak durur boşlukta,
Gözlerim gezinir kızıl ufukta.
*
Gürleyen sesiyle uyansın doğa,
Işıklar saçılsın bütün otağa.
Yıkık dökük kentten doğsun gelecek,
Bu masum inançla yüzüm gülecek.
Yalın ayak gezen umutlu şair,
Şarkılar söylüyor sevgiye dair.
Elindeki kağıt barış beyanı,
Titretir coşkuyla uyuyan canı.
Zafer ufuklarda çınlarken gürül,
Açılır sokakta yepyeni bir gül.
Göğün isli yüzü aydınlanıyor,
Yürekler hep coşkuyla uyanıyor.
Bitti artık yıkım gülüyor yüzler,
Kağıt üstünde yeşerdi hep sözler.