Uyanın breler! Bugün günlerden cuma.
Ocaktaki cezvede köpüren Gümülcine kahvesinin kokusu,
dedemin elindeki tüten o keyif cigarasının dumanına
karışmış, kahveyle harmanlanmış.
Radyoda Ahmet Üstün…
Dedemin keyfinin üstüne yok.
O Eylül ayının Ege esintisi
tenime vurunca tamamlanır her şey.
O anların değerini anlayan yok.
Yatakta uzanmış, İzmir’in tadına varmak var dedemle;
eski anılardan bahsetmek,
o eski İstanbul’un sokaklarındaki
eski Rum meyhanelerini konuşmak var.
Uyanın breler! Bugün günlerden cuma.
Yine Another Life Gazinosu…
Ve Paramos’un mazgallarından
şehre pancur pancur dökülen arya.
Ah dedem…
Ah, sen var ya.
Kayıt Tarihi : 11.09.2026 13:36:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiir, dedem Vedat ile aramdaki bağdan doğdu. “Uyanın Breler” derken aslında yalnızca bir cuma sabahına seslenmiyorum; çocukluğumun, ailemin ve dedemle geçirdiğim o eski günlerin kapısını aralıyorum. Cezvede köpüren Gümülcine kahvesinin kokusu, dedemin keyif cigarasının dumanı, radyodan yükselen şarkılar ve Eylül’ün Ege esintisi benim için sıradan ayrıntılar değil; dedem Vedat’la birlikte yaşadığım anıların parçaları. Onunla İzmir’i seyretmek, eski İstanbul’dan ve Rum meyhanelerinden konuşmak, geçmişi dinlemek… Bunların hepsi bana zamanın ne kadar kıymetli olduğunu öğretti. Şiirin sonunda söylediğim “Ah dedem, ah sen var ya” ise aslında bütün şiirin özeti. Çünkü bazı insanlar hayatımızdan geçmez; hayatımızın bir parçası olur. Dedem Vedat da benim için öyle. Bu şiir, torunu Pars’ın dedesine bıraktığı küçük bir hatıra...
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!