Utanıyorum Şiiri - Mehmet Balıkçı

At arkada, eşek önde, düzen olmuş talan,
Doğru susar, eğri güler; ne garip bir zaman.
Fukara ekmek peşinde, sofrasında dert,
Ben insanın insana reva gördüğü hâlden utanıyorum.

Hâk yolunda rüşvet gezer, adalet boyun eğer,
Haklı susar, haksız çıkar; vicdan nereye gider?
Eloğlu namus satar, para başköşeye geçer,
Ben hakkın pul edildiği bu pazardan utanıyorum.

Bedenler dar kalıplarda, hayat kitaba sığmaz,
Hayâ susup yüzsüzlük konuşunca gönül durmaz.
İnsanlığın aynasında yüzler artık parlamaz,
Ben hayânın unutulduğu bu devrandan utanıyorum.