yoksuzluğumuzun kırk gününü geride bıraktık
yalnızlığımızın utanç mevsimindeyiz
her masal gibi beyaza bürünüyor sitemlerimiz
ve koyu kahverengi özlemlerimiz
bu hüzün sokağının dehlizlerinde buldum kendimi
her adımım daha da bir vurguluyor hatıraları
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta