Bazıları var ki kendinden muaf,
Şu insanoğluna şaşıyorum ben.
Bazen de insanlar aşırı tuaf,
İşte bundan hattim aşıyorum ben.
Yüzümüze gülüp riyakar olan,
Dışı insan içi hep yalan, dolan,
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta