Üşüyorum öğle vakti gözyaşıyla üşüyorum
Kollarımdaki sızıyı en içten duyuyorum
Harap olmuşum kendimi durgunluğa boğuyorum
En sessiz acıları yalnızlığa dayatıyorum
Suskunluk mu çıkar yol? Vakte elbet vardırıyorum
Camdan toprağın, mavinin buramına dalıyorum
Dönülmez akşamın ufkundayız.Vakit çok geç;
Bu son fasıldır ey ömrüm nasıl geçersen geç!
Cihana bir daha gelmek hayal edilse bile,
Avunmak istemeyiz öyle bir teselliyle.
Geniş kanatları boşlukta simsiyah açılan
Ve arkasında güneş doğmayan büyük kapıdan
Devamını Oku
Bu son fasıldır ey ömrüm nasıl geçersen geç!
Cihana bir daha gelmek hayal edilse bile,
Avunmak istemeyiz öyle bir teselliyle.
Geniş kanatları boşlukta simsiyah açılan
Ve arkasında güneş doğmayan büyük kapıdan




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta