Üşüyorum öğle vakti gözyaşıyla üşüyorum
Kollarımdaki sızıyı en içten duyuyorum
Harap olmuşum kendimi durgunluğa boğuyorum
En sessiz acıları yalnızlığa dayatıyorum
Suskunluk mu çıkar yol? Vakte elbet vardırıyorum
Camdan toprağın, mavinin buramına dalıyorum




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta